Շարունակենք սիրահարների մեջլիսը

Քառասունից հետո գույներն ուրի՜շ են,

բույրերն ուրի'շ են քառասունից հետո,

ձյուները մեկ այլ նազանքով են իջնում

ու պաղ թարմությամբ շնչում բազմակետով...

Քառասունից հետո ձայներն ուրիշ են,

հառնելս ուրիշ է, ապրելս` ուրիշ,

արևս նախկին հրկեզ խելառը չէ,

տաք երազկոտ է այն ...մտասու՜յզ մի քիչ:

Զույգ քսանից հետո մի՞թե դեռ կեսն է ...

մի թեթև ահ կա` սիրտս էլ է ուրիշ ,

մահեր տեսածս կարող եմ լոկ ասել.

«Բարև, այդ ես եմ» ...և գուցե՞ հիշես:

Զույգ քսանից հետո բայց հոգիս նու՜յնն է`

հավետ փյունիկն է... քանի կոտրեցին,

անարգված դարիդ պարծանքի վառ սյունն եմ,

ես` ապագայիդ միակ քաղաքացին:

Ողջ զրպարտանքը լուռ ու մունջ կրել եմ`

քառասունից հետո ասելն էլ ու՞շ է,

ախր մեղրաբույր ծաղկող ակացիան

քսաններից հետո թերևս ուրի՜շ է...

2010 թ., Ալավերդի

Աշոտ ՄԻՐԶՈՅԱՆ

Հ.Գ.

Ինչ ասես այսօր կտայի, որ Հայրենի՛ք, «ապագայիդ միակ քաղաքացին» չլինեի ։

Ախր հաբռգել ու հափրել էին, կողքինի տառապանքը չէին տեսնում,ահեղ գալիքը չէին զգում....

Մեկնաբանություններ